23.

Coraz smutniejsze zaczyna mi się wydawać to, że każdy mój dzień wygląda tak samo. Idę do szkoły, wracam od razu do domu i nic nie robię. W mojej głowie dalej jakoś się nie kalkuluje, że podobno chodzenie na zakupy do galerii z przyjaciółmi bez rodziców jest czymś powszechnym, albo spotykanie się po lekcjach w kawiarenkach, czy tym podobne rzeczy. Nie wiem, nigdy nie doświadczyłam takich rzeczy jako zaniedbana autystyczna osoba.

Już nawet zwyczajne słuchanie rozmów osób z mojej klasy albo oglądanie serialów czy anime z motywem szkolnym zaczyna boleć i dawać mi poczucie, że marnuję swoją młodość. Że przeciętna osoba w moim wieku jest dużo bardziej samodzielna, dużo więcej może i potrafi. Nawet jeśli wiem, że seriale to tylko fantazje i eskapizm.