70.

Czuję się źle z tym, że mam prawie 19 lat i rodzice do tej pory wybierają mi ubrania, później upierając się, że jest to część mojej niepełnosprawności i potrzebuję tego. 

Jestem w wieku, gdzie wyrażanie i odkrywanie siebie jest ważne. Czuję się, jakby ta szansa została mi odebrana. Tak bardzo zazdroszczę dzieciakom w moim wieku - albo i młodszym - które mogą eksperymentować z kolorem i długością włosów, biżuterią, stylem, ekspresją płciową. Ja nawet swojego "stylu" nie mam i nie mam szansy go odkryć, bo wszystkie ciuchy wybierają mi rodzice i muszę się na to godzić.